کتاب دیوید کاپرفیلد

اثر چارلز دیکنز از انتشارات افق - مترجم: محسن سلیمانی-ادبیات اقتباسی

دیوید کاپرفیلد داستان ماجراهای مرد جوان در سفر خود را از دوران کودکی ناراضی و فقیر به کشف حرفه خود را به عنوان یک رمان نویس موفق است. آقای مورستون، در میان شخصیت های برجسته و پرطرفدار شخصیت های او، رویاپردازی استبدادی او است. عمه مهیج او، Betsey Trotwood؛ Heep اوریا همیشه فروتنی اما خائنانه؛ فریبنده، دلربا دورا؛ و Micowber با شکوه ممتاز، یکی از بزرگترین خلق و خوی کمیک ادبیات است. در دیوید کاپرفیلد، دیکنز به طور آشکار تجربیات خود را برای ایجاد یکی از آثار پرطرفدار و ماندگار خود که به صورت مساوی با تراژدی و کمدی بود، به نمایش گذاشت. بسیاری از عناصر رمان از حوادث زندگی خود در زندگی دیکنز پیروی می کنند و اغلب به عنوان زندگینامه اشنایی او شناخته می شود. دیکنز در بین رمان های خود مورد علاقه بود. در پیشگفتار نسخه 1867، دیکنز نوشت، مانند بسیاری از پدر و مادر علاقه مند، من در دل من یک دلقک کودک مورد علاقه. نام او دیوید کاپرفیلد است.


خرید کتاب دیوید کاپرفیلد
جستجوی کتاب دیوید کاپرفیلد در گودریدز

معرفی کتاب دیوید کاپرفیلد از نگاه کاربران
یک تجربه بد پیش از من خواندن چارلز دیکنز را خواند: من مجبور شدم انتظارات بزرگ را در مدرسه بخوانم و بی معنی به من خسته شد. بعدا، تجربه بسیار مثبتی از خواندن خانه Bleak House باعث شد که من نسبت به کار دیکنز خیلی مهربان باشم. با این حال، آن را به من تبدیل به یک طرفدار اصلی نیست. چند سال پیش داستان دو شهر را خواند، هرچند من آن را به اندازه کافی دوست داشتم. فکر می کنم می توانم دیکنز را پشت سرم بگذارم و هیچ کار دیگری از او نداشته باشم، اما دیوید کاپرفیلد روی آی پاد من نشسته بود و چند هفته پیش احساس رضایت از رمان طولانی ویکتوریا را داشت. بنابراین چند هفته بعد، چند هفته بعد: یک رمان دیگر دیکنز و یک بار دیگر با احساسات مخلوط. آن را به عنوان اگر هیچ چیزی در مورد این رمان دوست ندارد. مقدار زیادی وجود دارد. همانطور که درک می کنم، بیشتر اوبیتوگرافی از دیکنز کار می کند و یکی از نزدیک ترین به قلب او، که خود را باعث می شود کار جالب برای خواندن. جوان داوید کاپرفیلد برخی از تجربه های دیکنز خود را به اشتراک می گذارد و یکی از رمان هایی که بیشتر شخصیت های دلسوز آقای میکوبر است، ظاهرا بر پایه پدر دیکنز است. * علاوه بر این، شخصیت هایی مثل آقای میکوبر و ارویا هپ، کار را فراتر از کار و زندگی خارج از آن با این حال، تا آنجا که من می توانم از نقاط قوت رمان ها قدردانی می کنم، همانطور که به سایمون ونس گوش فراوان دادم، ضعف های آن را اغلب نادیده نگرفتم. یکی تکیه بر تصادف برای پیشبرد طرح است. این به هیچ وجه غیر معمول نیست در یک رمان ویکتوریا، اما دیکنز آن را به بیش از آن استفاده می کند. چشم هایم به نقطه ای که در اواخر رمان می دید به پشت سرم خیره شد، جایی که دیوید کاپرفیلد می دید که از زندان رفته است که مدرسه مدرسه سابقش را اداره می کند، جایی که او نه تنها فرماندار سربازان زندان است، بلکه دو نفر دیگر افراد از گذشته خود که فقط اتفاق می افتد به زندانی در سلول های مجاور. این تصادف دیوانه شده است. یکی دیگر از ویژگی های رمان که باعث تحریک من می شود درمان های دیکنز از شخصیت های زن است. گرچه عمه بی نظیر دیویدس Betsey Trotwood شخصیت جالبی است با برخی از عمق، زنان جوان در رمان به اندازه ی یک بعدی هستند که ممکن است برای شخصیت ها باشد. (مشاهده اسپویلر) [و مطمئنا من نمی توانم تنها خواننده که هر کس که می خواست به دام افتادن به طور جدی مزاحم نیز (به عنوان دیکنز برای ایجاد او) و نه کمی در حرکت بود که او برای دیدار با ساز خود رفت! (پنهان کردن اسپویلر)] در واقع، تعداد کمی از شخصیت ها دارای عمق روانی هستند، دیوید و عمه اش قابل استثنا هستند. بسیاری از بقیه به جای مجموعه ای از صفات به جای مردم واقعی به عنوان مجموعه ای از صفات ظاهر می شوند. گفته می شود، در حالی که گوش دادن به رمان تجربۀ شادی غیرمعمول نبود، من هنوز خوشحالم که این کار را انجام دادم. پس از همه، دیکنز پدیده فرهنگی است، نفوذ آن فراتر از ادبیات است. در حالی که دیکنز دور از رمان نویس مورد علاقه ویکتوریا است، رمان های او هنوز هم سزاوار خواندن هستند. این یک ستاره برای شخصیت های زن، پنج ستاره برای نشانه های ادبی و چیزی در نزدیکی ستاره های سه و نیم ستاره به طور کلی است. * Ive خوانده شده است که ظاهر فیزیکی اوریا (و احتمالا برخی از شخصیت او) بر اساس هانس کریستین اندرسن، او که به عنوان مهمان خانه دیکنز پذیرفته شده است. من حدس میزنم مهمان خانه ی ناخواسته را به یک تبهکار داستانی تبدیل نکنم راهی بد برای برگشتن به شما.

مشاهده لینک اصلی
به طوری که سرگرم کننده بود ... در نهایت .. sortof. جمعیت انگلستان حدود 1850 بود؟ بر اساس تعداد دفعاتی که افراد به طور تصادفی از مسیرهای این کتاب عبور کرده اند، من حدس می زنم که این نمیتواند بالاتر از 200 باشد: P. سه ماهه اول این داستان مانند یک نسخه خالی از Wuthering Heights است. در واقع کل کتاب احساس می کند کمی کاهش یافته است. در حال حاضر تاریکی دائمی در حال تکان خوردن است اما دیکنز هرگز به آن متعهد نمی شود، که باعث می شود احساس راحتی بکنید. از سوی دیگر، هر زمان که یکی از شخصیت های مضحکش به نظر می رسد، به نظر می رسد بیش از حد تاریک و جدی برای آنها است. همچنین کل طرح از نقطه نظر یک شخصیت است که آن را از تنوع برخی از داستان های دیگر خود را می گوید. این تاکتیک هر چند صعودی است. از آنجا که شخصیت اصلی ما بی گناه است، خواننده اغلب چیزهایی را که شخصیت هنوز نمی داند، مشخص می کند. این باعث ایجاد تعلیق می شود، زیرا منتظریم تا ببینیم که قضاوت ما درست است. با این حال این ترفند در طول نتیجه نتیجه مطلوب را به دنبال دارد. به نظر می رسد که این امر برای همیشه طول می کشد (9 فصل است که من همه را در نظر می گیرم نتیجه گیری می شود) و ترفندی که ذکر شد، به طول می انجامد، حتی بیشتر از خوانندگان بیشتر می دانند یا کمتر، چطور کارها انجام می شود. این چند فصل گذشته تنها کسانی بودند که واقعا صبر و تحمل داشتند. با وجود اتلاف وقت احمقانه و برخی از برنامه های ضعیف، هنوز چیزهای زیادی در اینجا وجود دارد. من واقعا احساس کردم که به یک شیار با داستان حدود 1000 صفحه یا بیشتر برخورد کردم، هرچند ممکن است سندرم استکهلم را لگد زده باشد؛) در کل یک داستان غیر قابل قبول .. به غیر از غیر قابل پیش بینی واقعا ارزش 2000 صفحه از خواندن به نظر من، بنابراین یک ستاره را کج کردی

مشاهده لینک اصلی
دیوید کاپرفیلد، دیکنز است، دلتنگی یک رمان است. به ما گفته شده است، شخصیت خود را، یکی او بالاتر از همه دیگران خود را گرامی داشت. او همچنین یکی از پرطرفدارترین خوانندگانش - \"تولستوی و ویرجینیا وولف\" طرفداران \"- و محبوب ترین مردم است. این، این است که دیکنز، که برای من پول بزرگترین رمان نویس انگلیسی در تمام دوران است، البته بسیار خوب است. با این حال من نمیتوانم برای آن به نحوی که با بسیاری از آثار دیگرش کار کرده ام، سقوط کنم. در واقع، در حالی که خواندن آن را احساس کردم کمی مانند یکی از آن افراد نادان که فکر نمی کند آنجلینا جولی فوق العاده گرم است. همانطور که با تمام رمانهای دیکنز، دیوید کاپرفیلد بسیار جذاب است و به طور حتم، آن را از دیگر نقاط مختلف جدا می کند. شاید دلیل آن این است که این رمان توسط نویسندگان و منتقدان دیگر بسیار مورد توجه قرار گرفته است، به طوری که بیشترین زیبایی نوشته شده است. در این کتاب، نقل قول هایی که در حقیقت من را نقل مکان کرده اند، نقل شده است؛ به نظر میرسد که یک پروژهای زیبا، کیفیتی برای نوشتن وجود دارد که چیزی است که باید پذیرفتم، حتی مطمئن نبودم که او توانایی دارد. من قبلا چندین مرتبه کار خود را با کار خود انجام دادم، اما در این موارد شخصیتهایی بودند که از من عصبی بودند. من آرزو می کنم برخی از مراحل مورد علاقه من را نشانه گذاری کرده باشم، اما متاسفانه من این کار را نکردم. با این حال، در اینجا یک خط دوست داشتنی است که من به صورت تصادفی یافتم: @ همانطور که خنجرها به یکدیگر خم شد، مانند غول هایی که اسرار را سرزنش می کردند، و پس از چند ثانیه از این سکوت به یک تهاجم خشونت آمیز افتاد، اعتقادات دیرینشان برای آرامش خاطرشان بسیار ضعیف بود، بعضی از چوب های آب و هوایی، لانه های قدیمی روبرو شده بودند، شاخه های بالاترشان را بارور می کردند، مانند غواصانی که در دریای طوفانی قرار داشتند، چرخیدند. @ عادلانه است که بگوییم برخی خوانندگان فراوانی را می یابند افراد دنج، عجیب و غریب و یا بزرگتر از زندگی در دیکنز رمان خسته کننده است. من یکی از آن ها نیستم مرد به سادگی دارای استعداد زیادی برای ایجاد شخصیت های خاطره انگیز بود، که بعضی از آنها مانند جاذبه Don Quixote، Tristram Shandy، Ahab و غیره هستند. معامله بزرگ این است که همه آنها توسط نویسندگان مختلف تصور می شدند؛ دیکنز - یک مرد، یک نویسنده - مجموعهای از آنها را ایجاد کرد. در هر صورت، دیوید کاپرفیلد خیلی کمتر از این نوع افراد را در اختیار دارد؛ شخصیت ها، به نظر من، بسیار پایین تر، بیشتر [و این به نظر می رسد به مقدار زیادی به برخی از شما] واقعی است. این ممکن است به برخی از راه های توضیح دهد که چرا من آن را به اندازه کافی لذت بردن از، مانند، Bleak خانه، دوستان متقابل ما و یا انتظارات بزرگ است. حقیقت گفته می شود، تعداد بسیار زیادی از کاراکترهای این کتاب را خسته کننده و یا کمی تحریک کننده می بینم، افرادی مانند Peggotty، بسیار خوب و بسیار دوست داشتنی هستند و به خوبی نوشته شده اند و همه این جاز، اما به سادگی علاقه من را نداشتند. من به سمت بزرگترین مسئله ای که با این کتاب دارد، من را هدایت می کند، این چیزی است که من فقط نمی توانستم به خود دیوید بروم. همانطور که قبلا گفته شد، با Bleak House's Esther، یکی دیگر از راویان شخص اول دیکنز مبارزه کردم، اما حداقل آن را جذاب و جالب دیدم. دیوید، به جز پروژستیک فوقالعادهاش، به طور غریزی برای یک راوی، یک نوع خالی است؛ او شخصیت قوی ندارد. من از این رمان بی خبر بودم که تقریبا هیچ چیز راجع به او به عنوان یک مرد ندیده بود، به جز جزئیات جغرافیایی متعدد. برای بسیاری از رمان، او به نظر می رسید عجیب دور از عمل، بود، بنابراین، صحبت کردن، ایستادن جدا، در یک گوشه در حالی که عمل رخ داده است. من تعجب می کنم که آیا این نقطه دیکنز بود یا نه، دیوید کاپرفیلد درباره چگونگی زندگی افراد و افرادی است که در آن نقش داشته اند، این طور نیست که تصور می شود یک روایت راوی باشد؛ شاید او سعی کرد چیزی در مورد عملکرد حافظه ی یک نفر بگوید، چگونه شما را به جای ناظر قرار می دهد. اگر این چیزی است که دیکنز در نظر داشت، پس کتابش موفقیت است. اما چیزی که لعنتی به نام دیوید کاپرفیلد نامیده می شود، بنابراین اگر ما نمی دانیم او، حداقل، تبلیغات تبلیغاتی دروغین است. باید اعتراف کنم که کمی از دیوید، متوجه شدم که من بسیار ناراحت شدم. البته، یک نفر نیازی به یک راوی ندارد، اما من نمیتوانم این احساس را لرزاند، که با او در بعضی اوقات یک موضعگیری برای نویسنده بود که من به آن اشاره کردم. این عجیب است، زیرا یکی از چیزهایی که من بیشتر دوست دارم و از دیکنز لذت بردم، شادمانی او، گرمی او، احساسات و احساسات او است. با این حال، دیوید، گرچه کاملا احساساتی است، به خصوص گرم و یا بدون سر و صدا؛ در حقیقت، او را پوسیدم و قضاوت کردم. من فکر نمی کنم که عمدی بود. من حدس می زنم که بسیاری از آن را می توان به تغییر پارادایم قرار داده است؛ که می گویند چیزهایی که در زمان دیکنز قابل قبول بود یا انتظار می رفت کمتر از این است. من به چیزهایی نظیر واکنش او نسبت به همتایانش در اوایل کتاب اشاره می کنم، که عصبانی و ناخوشایند است، و افکار و رفتار او نسبت به Little Emo افتاده است. کل داستان در مورد او درست در جوانان من. او به دنبال او با مردی است که او را دوست دارد، و او، در نهایت، او را خراب می کند. دیکنز، از طریق دیوید، تقریبا به نظر می رسد معتقد است که او فقط دسر خود را دریافت کرده است. ...

مشاهده لینک اصلی
من خواندن این دانستن بسیاری از شخصیت های در حال حاضر به نام برای کیفیت خاص، تصاویر خاص، و همچنین به جای anachronistically: این بود کتاب مورد علاقه freud؟ این باعث می شود تا خاطرات اولیۀ مافین را به صورت متفاوت بررسی کنم. tolstoy آن را دوست داشت؟ خوب این کار چندان من را تشویق نمی کند تا بیشتر از طریق tolstoy بخواند. Holden caulfield علاقه مند به دادن خوانندگان تمام این جزئیات زندگینامه بود؟ بنابراین، او باید مجبور به خواندن این مطلب در مدرسه شود ... من این را سه نفر واجد شرایط، سه سخاوتمندانه را دادم؛ زیرا من آن را به راحتی خواندم و به عنوان سند تاریخی و آگاهی تاریخی از طعم و ماندگاری ارزشمندی قائل هستم. ستون سلطنتی 1849. در بسیاری از موارد این بازنگری خیلی متفاوت از آنچه من پادشاه داده ام - در صورتی که بیشتر نباشد، تبدیل به صفحه می شود. جنبه های فروودینی دوران کودکی او جذاب است، اما پس از آن او باید رشد کند. و از آنجایی که این چند سال بعد از روایت شخص اول است، برای من شکاک است که اعتبار می دهم که چگونه شگفت انگیز، چقدر پایدار، چگونه شریف، هر دو او و شخصیت های خوب دیگر، اما این فقط من باید باشد. بسیاری از مردم مانند کاراکترهای انعطاف ناپذیر، شفاف و سازگار هستند ... اما بعد من مانند خمیر / جرم خلبان می خواهم. و شخصیت ها حداقل به اندازه ساده، اما فریبنده و نه واضح است، و در این موارد، نقش آنها به عنوان توابع طرح بیشتر آشکار است. هیچ کس در اینجا تغییری نکرده است، حتی همانطور که است. طولانی کتاب. همچنین هیچ جریمه ای برای طرح جالب، پیچیده وجود ندارد. این زندگی او به یک داستان خطی تبدیل شده است. برای من خیلی نشانه ای از بلوغ و یا قادر به بازگشت به خشم و یا خرد است وجود ندارد. بد است بد است که آیا پدربزرگ های غیرمعمول و یا عمه گام است یا برای آن موضوع خوب است به عنوان خواهر یا پرستار اختصاص داده شده و یا عمه فوق العاده غول پیکر ... پس چرا من می خواهم پیچیدگی؟ چرا مردم از شخصیت های دیکنز صحبت می کنند، این فقط به این معنی است که آنها زیادی وجود دارد و همه آنها کاراکترهای متمایز هستند؟ این یک است طولانی کتاب. می تواند هر چیزی منحصر به فرد اتفاق می افتد - در خواندن من این را مقایسه می گویند با ضرب و شتم هیو hugo: بوم بزرگ، حماسه، پرماجرا، تاریخی، رمانتیک ... اما این است که در اینجا داستان نسبتا مستقل از یتیم تحسین از دهان خود است. این جهان را نجات نمی دهد، سرکوب سرنوشت بی رحم، نجات ناامید کننده، هیچ چیز بزرگ. اما این یک کلاسیک انگلیسی است و ملتی از مغازه داران در اینجا مناسب است ... اهمیت این است که نامهای عامیانه Royal (king) در فرانسه و Smith (نام کار اگر بیشتر) در انگلستان بود، بنابراین من آن را در دو گولپس های بزرگ (که امروز 140 صفحه ای است) و آزار دهنده است چون گاهی اوقات طول قطعه یا بیش از حد ویژگی های شخصیتی را پیدا کردم، با تعداد صفحات من، من شروع به مراقبت از بعضی از مردم کردم و در پرتره جامعه به آن فکر کردم زمان. نه به عنوان گسترده، طنز، و به عنوان دنیای قانونی خانه خسته کننده ظالمانه، اما بله من می توانم رها اتصال و دلسوزانه از رشته های قلب احساس ... و تفاوت در کلاس در اینجا مستقیما محکوم نیست، اما به طور قابل قبول است. که یک دختر فقیر می تواند ستاره ها را در چشم هایش به عنوان نمایشنامه ای از پسر ثروتمند دریافت کند؟ خوب این ماهیت این داستان است که توسط شاعرانه سرزنش می شود ... هرچند که هر کدام در مسیر درست است. و خوب این است که سال 1849 است، اما ما آن را در قرن بیست و یکم خواندن آن - بدبختی جامعه توصیف شده نفس گیر است! کلاسیک، فقیر نجیب، غنی غریب، O-kaaaay ... و سپس تبه کار (ها) بسیار آشکار است: در صورت، مد، در حرکت و لمس - تنها تعجب این است که طول می کشد تا مدت طولانی تشخیص داده شده اما چرا ناراحتی یا پیچیدگی را می خواهم؟ چرا من شخصا قادر به صحبت کردن بدون تعظیم (!) هستم؟ چرا من بی اعتمادی به بیان احساسات عاشقانه و ایمان ناپایداری ندارم؟ چرا اینقدر دوست داشتنی است که خواهان همسر عزیزش هستم و می خواهم به عنوان یک همسر فرزند فکر کنم؟ با این حال، این سه امتیاز، من به طور دائم سوال می کنم که من 140 صفحه گذشته را خواندم، در حالی که کشف می کنم که در بسیاری از موارد از کتاب های دیگری است که من فکر می کنم در حالی که خواندن این یکی. بله، استفن شاه، اما همچنین victor hugo، stendhal، wilkie collins، tolstoy، henry james ... من سعی میکنم هر کتابی را که میخوانم یاد بگیرم اما در این مورد به نظر میرسد بیشتر چیزی که من دوست ندارم. من همچنین از توده های بزرگ کتاب ها که در نهایت داستان است، به جای اینکه چگونه داستان می گوید داستان داستان است، فکر می کنم. اگر این فقط اثر خواندن بیش از حد است، من اعتراف می کنم این شاید خیلی ساده است، بیش از حد clip، بیش از حد آشکار ...

مشاهده لینک اصلی
** هشدار اسپویلر ** Dickens در عشق GR دوست نوشتن به من اخیرا در مورد عشق خود را از دیکنز، گفت که چگونه او متوجه شد که او قادر به قدردانی نویسنده بزرگ بیشتر به عنوان او بزرگتر. من نمی توانم بیشتر موافقم ما شروع به خواندن درباره Copperfield کردیم. یک کتاب در مورد مسیر عشق واقعی .... پس از همه، پیچ و تاب های بسیاری وجود دارد و قبل از آگنز و دیوید تبدیل می شود و در نهایت در آنچه که اغلب احساس anticlimax پس از تمام هیجان است که قبل از آن روبرو شده است. من متوجه شدم بیشتر و بیشتر درباره تمامcouples @ در کتاب فکر می کنم. به نظر می رسد که دیکنز چنین گالری فوق العاده ای از روابط را در این داستان قرار داده است .... تأیید قدرت عشق در بسیاری از اوقات و ... حدس می زنم آنچه واقعا در مورد جنس نیست! در حقیقت هرچند دوستداران و عاشقان شبه ویژه ای دارند، شايد شايد قدرتمندترين عشق در کل داستان توسط آقای Peggoty، مرد عالي قلب که نه تنها دو کودک یتیم را در بر می گیرد، بلکه همچنین خانم گوميجج، مدافع بی خانمان در معرض افسردگی، در حال نمايندگی از توجه خود به گریه @ من هستم یک موجود مشتاق تنها @ است ... بدیهی است که درست نیست از زمانی که آقای Gummidge از او مراقبت از اول ... بنابراین در اینجا بسیاری از جفت های متضاد ..... مثبت و دوست داشتنی: داویدز مادر و پدر Peggoty و داوید Peggoty و BarkisMr و خانم MicowberBetsy Trotwood و آقای DickBetty Trotwood و دیوید Agnes و پدرش، آقای Peggoty و امیلی آقای Peggoty و همر Peggoty و خانم Gummidge که در نهایت، پس از این تراژدی به خانم Gummidge و آقای Peggoty حل و فصل از افسردگی خود و خود جذب و خود را به مراقبت از آقای Peggoty و امیلی من می توانم ادامه دهم روابط منفی و وسواس ... معنی عشق، مخرب از دیگر وجود دارد. Uriah و مادرش Uriah و Agnes Uriah و آقای WickfieldMr Murdstone و مادر Davids مادر آقای Murdstone و خواهر او Murdstone و قربانی بعدی خود Steerforth و مادرش Steerforth و امیلی دورا و پدرش .... چه کسی معلوم نیست که برای او مناسب ارائه شده با وجود در بتسی تروتود و شوهرش دزد می شود. در نهایت، عاشقان غیر منتظره وجود دارد. مدرسه سالخورده و مدرسه غیر عادی و همسر جوانش که هرکسی معتقد است داشتن یک رابطه یا خواسته است. این معلوم می شود نادرست است. عشق در سایه های بسیاری از خود ....... چسب است که همه آنها را به هم متصل می کند .... من فکر می کردم که دورا فاضل و فضولی است. اما آگنز می داند که نمی تواند کمک کند که او چه کسی است. او در درک او محدود است. حالا می توان گفت که او مشکالت یاد گرفته است، اما نابغه و بی گناهی و زیبایی او همان چیزی است که دیوید در عشق دارد. او می توانست به راحتی او را مورد آزار و اذیت قرار دهد. اما او را گرامی می دارد با وجود همه چیز. دیوید محدودیت های او را در آخر به رسمیت می شناسد اما او را به پایان می رساند. در حالی که او به برکتش برای بازگشت مجددش با آگنس که او می داند قادر خواهد بود از او مراقبت کند. بله، واقعا رمان بزرگ، پدر فرزندان خانوادگی است که هنوز هم به تعداد کمی از آنها (20 تقلید، به خصوص از لحاظ شخصیت های متقاطع به خوبی کشیده شده است) دیکنز چنین کارشناسی ارشد طرح شخصیت بود و می توانست خواننده را به روشنی بیان کند ایده ای در چند کلمه.

مشاهده لینک اصلی
کتاب های مرتبط با - کتاب دیوید کاپرفیلد


 کتاب شرکای جرم
 کتاب پریرا چنین می گوید
 کتاب سیزدهمین قصه
 کتاب راسته کنسروسازان
 کتاب مادام بواری
 کتاب جنگ پیرمرد